Schriftlezing en tekst
Lezing: Psalm 104:27-35
Johannes 14:18-26
Tekst: Johannes 14:20
"Dan zul je begrijpen dat ik in mijn Vader ben, dat jullie in mij zijn en dat ik in jullie ben."
Gemeente van onze Heer Jezus Christus,
Wij hebben vorige week Trinitatis gevierd – 't feest van de Vader, de Zoon en de Geest. Daarmee is 't kerkelijk jaar tot een voorlopige afsluiting gekomen. 't Was Kerst – Alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn Zoon gegeven heeft… 't Is Pasen geweest – Ik zeg het allen dat hij leeft, dat hij is opgestaan… 't Is Pinksteren geweest – 't geboorte-uur van de kerk – de Geest des Heren heeft een nieuw begin gemaakt. Zo vieren we de liefde van de Vader, de opstanding van de Zoon en de uitstorting van de Heilige Geest.
We hebben nu weer een half jaar vóór ons. Dat is de groene tijd van het jaar tot aan Advent. Groen, de kleur van de zomer, van de groei, van de oogst. Dat mogen we als gelovigen en als kerk… groeien en bloeien en vruchtdragen.
Maar ja, nou komt het er wel op aan. Het is niet alleen maar "Komt allen tezamen" en "Christus, onze Heer verrees" en "Komt laat ons deze dag met heilig vuur bezingen". Wij staan midden in dit bedreigd bestaan. Christen zijn is geen garantie, dat moeite en zorg ons bespaard blijven. Wij zijn mensen en niets menselijks is ons vreemd.
Er is zoveel gebrokenheid en verleiding van het kwaad. We gaan niet wereldvreemd onze weg. We zijn niet ván deze wereld, maar wel ín deze wereld! 't Geloof is eenvoudig (geloven als een kind… dat wil zeggen: vol vertrouwen), maar het geloof is niet gemakkelijk. Er is vaak veel gebed en strijd voor nodig om vol te houden en te blijven geloven in Gods goedheid.
Als ik terugkijk over de afgelopen week samen met u en met jullie, dan is daar veel gebrokenheid en verleiding. Een jongen van 23 jaar overlijdt in deze stad – plotseling zonder voorteken. Een familie blijft met groot verdriet en vol vragen achter. En je weet niet hoe te troosten of wat te zeggen.
Je was zo vol hoop dat de gevreesde ziekte weg zou blijven, maar je hebt intussen je eerste chemokuur al weer achter de rug. Intussen verkeer je in grote spanning of de therapie wel aan zal slaan. Je verkeert tussen hoop en wanhoop. Soms voel je de vertwijfeling en soms ook de dragende kracht van de Eeuwige, onze God.
We kijken naar de TV en zien hoe er gezocht wordt in België naar twee kleine meisjes die kwijt zijn. Je kijkt naar de voetbalwedstrijd tussen Duitsers en Polen. En je komt er plotseling achter dat het om meer gaat dan een sportieve prestatie. Daar speelt nog wat anders mee in dat spel – een stuk verleden van wat Duitsers de Polen in de oorlog hebben aangedaan.
Trititatis, de zondag na Pinksteren begint de laatste jaren vooral door toedoen van Open Doors steeds meer de zondag van de lijdende kerk te heten. Ik nam met belangstelling kennis van 't materiaal. Een bijgeleverde DVD laat beelden zien. Een voorganger, getroffen door de tsunami, die maandenlang moest preken zonder bijbel of welk hulpmiddel dan ook. Hij vertelt hoe moeilijk dat is. We zien hoe ongelooflijk blij hij is als hem weer een bijbel ter hand wordt gesteld. Een Christendorp dat platgebrand wordt door de Moslims, omdat er gedemonstreerd was tegen de invoering van de sjaria. Een tijdige evacuatie van het dorp was mogelijk, omdat andere Moslims hadden verklikt wat er gebeuren zou. Waarop de dominee van het dorp zegt:
Zie je nu wel – het kwaad zit in in de Moslim, maar in de boze! Er zijn immers ook goeien!
Ik zei zojuist al… het geloof is eenvoudig, maar het is niet gemakkelijk. Iedereen heeft in 't geloof een eigen weg te gaan – een weg zoals Bonhoeffer zei ‘van verzet en overgave'. Ik las deze week 't verhaal van een vrouw die op jonge leeftijd in 't klooster was gegaan, nog onwetend wat er in het leven allemaal te koop is. In de beslotenheid van de kloostergemeen-schap worstelde zij lange tijd met haar sexuele verlangens, die ze zag als verzoekingen van de duivel… totdat ze er achter kwam dat ze de geaardheid had van – wat in de wereld genoemd wordt – een lesbienne. Hoe moeilijk is soms de weg die mensen moeten gaan. Hoe moeilijk is het soms om te geloven, dat God ook van jou houdt en met jou als zijn kind het allerbeste voor heeft.
Wij staan voor de lange groene tijd van het kerkelijk jaar. Een tijd van groeien en bloeien; voor sommigen een lange hete zomer. Het mooiste wat ik u voor die groene tijd van het jaar mee kan geven is die belofte van Jezus uit Johannes 14:20. "Ik leef. En ik zal bij jullie komen. Ik ben in de Vader. En jullie zijn in mij. En Ik ben in jullie. En de Heilige Geest zal jullie te binnen brengen alles wat ik tegen jullie gezegd heb." Bij alles wat er met ons en om ons heen gebeurt, is dat onze enige troost, onze bron van kracht, oorzaak van blijvende vreugde. Dat ons leven met Christus verborgen is in God.
En wat moeten we daarvoor doen? Jezus zegt: Houd je aan wat ik je gezegd heb. Doe wat ik je geleerd heb. Dan zal ik bij je blijven. Ik zal je een plaats bereiden bij de Eeuwige. Ik zal je pleitbezorger zijn bij de Eeuwige.
We staan voor de groene tijd van het jaar. Wij willen groeien en bloeien en vruchtdragen: vruchten van geloof ook al 't soms moeilijk wordt. Maar we staan er niet alléén voor. Christus is bij ons door het werk van zijn Geest: de adem van God!
In Psalm 104 wordt de Here God ons beschreven als de machtige Schepper. Hij heeft de aarde gemaakt, de zon, de maan en de sterren. Hij heeft de aarde getooid met groen, met vogels, met vissen in de zee, met de grote dieren op het land. Het is een geloofsbelijdenis zonder weerga als in Genesis 1. God is onze Schepper! En die Schepper is groot genoeg om een Herschepper te zijn. Dat lezen we in vers 30: Gij zendt uw adem en het gelaat van de aarde wordt herschapen. Die Geest die Christus ons belooft is bij ons en herschept ons en geeft ons kracht. Dat is genoeg om mee verder te gaan. Totdat Christus komt. Heer zend uw adem. De adem van uw Geest en herschep ons. Amen.