Toespraak tijdens de Fonteindienst in de Stadsdennenkerk, gehouden op zondag 4 mei 2008. Gelezen werd Handelingen 1:4-11. De tekst was vers 8: Maar wanneer de Heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen…
We hebben gelezen over Hemelvaart. Dat roept bij mij allereerst de vraag op wie van ons er een dienst of christelijke manifestatie heeft bezocht op Hemelvaartsdag. We hoeven onze vinger niet op te steken, want dat is ook zo wat. Maar over het algemeen valt dat wel een beetje tegen. Hemelvaartsdag is immers zo'n uitgelezen uitgaansdag. Het heeft mijn collega Heeringa ertoe bewogen om te spreken over de Assepoester onder de kerkelijke feesten. Toch zou dat zo niet moeten zijn, want met Hemelvaart vieren wij het Koningschap van Jezus: "Koning Jezus, prijst Koning Jezus. Geeft Hem glorie en ere en macht, Koning Jezus. Voor uw majesteit heef ik mijn handen op. Heer, ik prijs U, ‘k aanbid U, ‘k bemin U, halleluja!" (Opw 246).
Ik kom wel eens mensen tegen, die met dat koningschap wat moeite hebben. Als ik alles om me heen zie… wat daar gebeurt, hoe kan dat dan… als Christus regeert! En bij de Hemelvaart is ons beloofd dat hij terugkomt om te oordelen als Koning van het heelal. Maar dat duurt allemaal zo lang. Dit was ook de prangende vraag voor een bekend bijbeluitlegger destijd met de naam Oscar Cullmann. Hij vroeg zich af hoe hij daaraan uitleg kon geven. Toen deed hij op een dag een gelukkige greep – een beeld dat tot op de dag van vandaag zijn kracht heeft behouden. Hij vergelijkt het allemaal met WO II. In juni 1944 landden de Engelsen, Amerikanen en Canadezen in Normandië en sloegen een bruggenhoofd naar het vasteland van Europa. Daar werd de beslissende strijd geleverd en een doorbraak geforceerd door de Atlantic Wall. Die dag 6 juni is de geschiedenis ingegaan als D-day (Decision-day). Maar eigenlijk was het ook al een beetje V-day (Victory-day). Het was nog slechts een kwestie van tijd voor de capitulatie getekend werd. Maar toch duurde het nog tot diep in 1945 voor het zover was. Tot die tijd hebben de Duitsers nog heel wat dood en verderf kunnen zaaien en vernielingen kunnen aanrichten.
Zo is het nu eigenlijk ook met het werk van Christus. Op Golgotha werd de beslissende strijd gestreden. Daar werd aan de boze de beslissende slag toegebracht. Golgotha is het bruggenhoofd van God, waarlang sindsdien een invasie van heil de wereld binnenstroomt. Golgotha is D-day, maar tegelijk toch ook weer V-day. Niet voor niets zeggen we immers dat Christus aan het kruis overwonnen heeft! Stormenderhand wordt het rijk van de duisternis genomen. Het is nog slechts een kwestie van tijd. Met de wederkomst van Christus zal de wapenstilstand dáár zijn. Toch weten diegenen die achter Jezus aangaan zich overwinnaars. Maar er zal nog heel wat bloed, zweet en tranen nodig zijn in de navolging van Koning Jezus. De boze gaat nog te keer, ook al kan niet verder springen dan zijn ketting lang is…
Wij mogen onszelf beschouwen als soldaten in Jezus' vredesmacht. William Booth, de stichter van het Leger des Heils had dit in ieder geval wel goed begrepen. Hij richtte zijn organisatie in precies zoals in het leger. Jezus is de Koning, maar er is ook een generaal. Er zijn officieren en heilssoldaten. Christenen staan onder commando. Voorwaarts, christen-strijders, treedt uws Konings spoor… Als soldaat moet je geloven in de zaak waarvoor je vecht. Je moet je oefenen op de wapenen van liefde, vrede, vergeving en verzoening.
Het is dus van belang, dat we onszelf zien als soldaten van Christus. Sommigen weten niet zo goed raad met het geloof. Ze zeggen tegen me: "Ik weet wel, dat ik bij de Heer thuis mag komen, maar ik weet niet hóe." "Ik ben op de avond geweest met Kees Kraayenoord in de Plantagekerk: Welkom thuis!" "Ik heb de vorige Fonteindienst bezocht waar het ging over de verloren zoon: Welkom thuis!" Maar hoe kom ik dan thuis? Misschien helpt het als je jezelf beschouwt als een soldaat van Jezus. Het is D-day geworden in je leven, maar eigenlijk toch ook al een beetje V-day. Je mag je uitstrekken naar die overwinning. Je mag erop vooruitlopen. Ik heb daar destijds eens een verhaaltje bij geschreven voor een jaarthema-map en ik wil het nog graag eens een keer vertellen: Er was eens een soldaat in een van de Romeinse legioenen. Hij heette Quintus. Ze waren thuis met vijf broers. Vader en moeder hadden de eerste Primus genoemd, de tweede Secundus, de Derde Tertius, de vierde Quartus en de vijfde Quintus. Niet erg fantasievol. Wij zouden dat tegenwoordig anders doen. Quintus had vrienden in het leger die waren bekeerd tot Christus. Zij spraken niet over de Pax Romana (de romeinse vrede, die met het zwaard werd gebracht), maar over de Pax Christi (de vrede die wordt gebracht door de liefde van Christus). Quintus raakte zo geboeid, dat hij ook gedoopt wilde worden. Ze brachten hem bij de bisschop, die hem de geloofsbelijdenis leerde opzeggen en uitleggen. Toen hij dat kon, mocht hij gedoopt worden. In de Paasnacht. Voordat hij het water inging vroeg de bisschop hem: "Hoe wil je nu genoemd worden?" Als je gedoopt bent, ben je een ander mens geworden. Dan krijg je je doopnaam (je christian name zeggen ze in Engeland). Quintus zei: "Noem mij maar Victor." (overwinnaar). Want met Christus zal ik overwinnen. De bisschop doopte hem en riep over hem uit: "Victor, ik doop u in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest." Daarmee was Victor niet plotseling in het paradijs. Hij kreeg het erg moeilijk. Hij kon niet meer meedoen met de feestjes van zijn collega-soldaten. Hij wilde ook niet meer de goden van de Romeinen aanbidden of aan de keizer offeren. Hij moest uit de krijgsdienst ontslag nemen, werd brodeloos… Maar steeds wist hij: Ik heet Victor, want met Christus zal ik overwinnen.
Dit verhaal is intussen ook heel bijbels! In Romeinen 8:35-37 lezen we over iemand voor wie het D-day geworden was (op de weg naar Damascus). Paulus. Hij heeft het er niet gemakkelijker op gekregen, maar hij wist dat hij met Christus overwinnaar was: "Wie zal ons scheiden van de liefde van Christus? Verdrukking of benauwdheid, of vervolging of honger, of naaktheid, of gevaar, of het zwaard? …Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door Hem, die ons heeft liefgehad."
Als je je afvraagt waar je de kracht vandaan moet halen om je niet alleen een overwinnaar te voelen, maar het ook te zijn, dan wijs ik je op de tekst van Handelingen 1:8 waar staat dat wij kracht zullen ontvangen als de Heilige Geest over ons komt. Dat is Pinksteren. In II Tim. 2:4 lezen we dat een soldaat op het slagveld niet bezorgd hoeft te zijn voor zijn voedsel of kleding etc. Daar wordt voor gezorgd. Hij behoeft alleen maar te doen wat zijn bevelhebber van hem verwacht. Zo is het ook met ons. Christus zal ons de bijstand geven van zijn Heilige Geest. Hij zal ons steeds duidelijk maken wat we zullen zeggen of doen. Hij zal ons steeds de kracht geven die wij nodig hebben.
Daar komt het dus op aan. Dat we vooruitlopen op V-day! Dat we de bijstand ontvangen van de Heilige Geest. Dat we leren zeggen: Noem mij maar Victor! Volgende week zullen er in de Veldkampkerk weer jonge mensen belijdenis doen van hun geloof. Voor hen is het D-day geworden en het zal V-day zijn. Zij mogen zeggen: Noem mij maar Victor (of Victoria)! Wij bidden dat God hen daartoe de Heilige Geest schenken zal.
Het is niet zo gemakkelijk om dit te blijven zeggen: Noem mij maar Victor! Soms komt het er op aan. Als de dokter zegt, dat je ziek bent. Als hij daarbij het woord kwaadaardig gebruikt. Dan mag je weten dat er iets belangrijkers is dan ziekte of gezondheid nl. het vertrouwen op God, die ons voor tijd en eeuwigheid in zijn hand houdt. Natuurlijk mag je dan ook bidden of de Here de hand van de artsen zegenen zal, zodat ze hun werk effectief zullen doen. Maar het belangrijkste is dat je ook dan leert zeggen: Noem mij maar Victor.
Over veertien dagen is het de zondag van de lijdende kerk. De organisatie Open Doors roept al enige jaren op om op die zondag te bidden voor het vervolgde christendom. Ook voor degenen die bedreigd worden of gemarteld worden ter wille van de navolging van Christus is het soms moeilijk om dat te blijven zeggen: Noem mij maar Victor. Daarom hebben ze ons gebed ook zo hard nodig. Hand. 1:8… "Kracht ontvangen" en ook het vervolg van dat vers… "om Christus' getuigen te zijn".
Het is lang niet altijd zo gemakkelijk om jezelf Victor of Victoria te noemen… Een laatste voorbeeld. Misschien heb je wel een vriend of vriendin, een partner die helemaal niks heeft met het geloof. Je bent wel met iemand meegekomen hier in de kerk, maar thuis zien ze je hier liever niet. Dan is het niet altijd zo gemakkelijk om te zeggen "Noem mij maar Victor". Dan is er heel veel geduld en wijsheid nodig om ruimte te vragen voor je geloofsbeleving, om dat bespreekbaar te maken. Niet dwingend, maar uitnodigend; niet overdreven of geëxalteerd, maar realistisch. Je bouwt met moeite op, maar breekt gemakkelijk af – soms met een enkele blik of een enkel woord! Je mag na de dienst best voorbede voor je laten doen door het ministryteam als je daar behoefte aan hebt.
Noem mij maar Victor! Ja, we zullen kracht ontvangen als de Heilige Geest over ons komt. Amen.